زن جَوون، درد زیادی رو داشت تحمل میکرد. دو روز بود که به نوزادش، شیر نداده بود.

سینه هاش به شدت ناراحتش میکردند.انگار داشتند منفجر میشدند.

اون باید هر روز مسیر خونه تا کارخونه، که حدود 100 کیلومتر بود رو با قطار طی می کرد.صبح ها وقتی که حدود ساعت 5 از خواب بلند میشد، اول به نوزادش شیر میدادو بعد اون رو پیش مادر شوهر سابقش میگذاشت و برای سوار شدن به قطار به ایستگاه راه آهن میرفت

.

شوهر زن جوون که کارگر معدن بود، در یک انفجار، جونش رو از دست داد، و نتونست مدت زیادی حس پدر بودن رو تجربه کنه.

بعد ار اون حادثه، زن جوون برای گذران زندگی،در یک کارخونه ریسندگی مشغول به کار شد.

یکی از روزها، بعد از اتمام ساعت کار،وقتی به ایستگاه قطار مراجعه کرد،متوجه شد که قطارخراب شده و

عده ای مکانیک مشغول تعمیر اون هستند.لحظه ای بعد، مامور قطار فریاد زد "یکی از قطعات قطار خراب شده،وقابل تعمیر نیست. باید منتظر بمونیم تا اون قطعه از شهر تهیه بشه،و معلوم نیست قطار کی حرکت کنه".

یه یکباره همه صداشون در اومدو به یک گوشه رفتند و  شروع کردند به صحبت کردن درباره کارهاشون.

یکی میگفت " دخترم مریضه و باید ببرمش پیش دکتر".پیرمردی که به نظر از سالهای بازنشستگیش هم گذشته بود میگفت "من که برام مهم نیست،چون کسی رو تو خونه ندارم که منتظرم باشه".

کمی اون طرف تر هم جوونی با انبوه ریش تو صورتش ، به کنار دستیش میگفت" چیزی داری که بدی من بخورم،آخه چند روزه هیچ چیز نخوردم"،کنار دستیش هم نگاهی به اون انداخت و بلند شد و رفت.

اما زن جوون نگران کودکش بود.تا صبح تو ایستگاه منتظر شدند و بعد هم دوباره به کارخونه برگشتند.

اون روز هم مثل همهء روزها ساعت کار تموم شد و همه به ایستگاه اومدند.اما هنوز قطار تعمیر نشده بود.

زن ،کم کم داشت به آستانهء فریاد زدن میرسید،اما مجبور بود تحمل کنه ،چون مشکلش چیزی نبود که بتونه به زبون بیاره.هیچ کس هم اون اطراف نبود که نوزادی به همراه داشته باشه تا هم به اون شیر بده و هم خودش و راحت کنه.

فردای اون روز وقتی به ایستگاه قطار رسید،قطار تعمیر شده بود و آماده بود که حرکت کنه.

زن جوون از خوشحالی ، نمیدونست چیکار کنه، اما تا شهر 100 کیلومتر راه بود و اون باید این درد رو باز هم تحمل میکرد.

زن به شدت بیتابی میکرد و اصلا حواسش نبود که قطار داره پر میشه، و بالاخره قسمت مسافرها پر شد از جمعیت،و اون فاصلهء بین واگن ها رو دائم میدوید ، اما جائی نبود .

بالاخره مامور قطار وقتی ترس از جا موندن رو تو صورت زن دید ، بهش گفت " بیا تو این واگن بار سوار شو".

قطار چند سوت ممتد کشید و تن سنگینش رو به حرکت در آورد.چند کیلومتر بعد از ایستگاه قطار وارد کوهستانی می شد که پیچ های سحر انگیز و مناظر خیره کننده ای داشت . اون داشت منظرهء بیرون رو تماشا میکرد و آروم چند دکمهء پیراهنش رو باز کرد تا کمی درد سینه هاش تسکین پیدا کنه.

زن که کنار در واگن نشته بود و به خورشیدی که آروم آروم پشت کوهها پنهان میشد نگاه میکرد، متوجه شد یک نفر دیگه هم تو اون واگن باری هست.

از تو تاریکی انتهای واگن، دید که اون جوون ژنده پوش به طرفش اومدو به لنگهء دیگه در واگن تکیه زد و بیرون رو تماشا کرد.

زن پیش خودش فکر کرد " حتما به خاطر سر و وضعش اجازه ندادن  تو واگن مسافرها  سوار بشه".

جوون رو به زن کرد و گفت" چیزی داری بدی من بخورم،چند روزه که گرسنه هستم"،و زن در چوابش گفت "نه".

بعد از چند لحظه که هردو ساکت بودن، صدای " قار و غور" شکم جوون شنیده شد.دل زن برای جوون سوخت، اما کاری نمیتونست انجام بده.

درد سینه هاش امونش رو بریده بود.زیر لب گفت " یا عیسی مسیح،شیطان رو از من دور کن".انگار افکاری داشتند آزارش میدادند.

بالاخره فکرش آشکار شد.به جوون گفت "نزدیک بیا". جوون که کمی هم ترسیده بود خودش رو رو زمین کشیدو به زن نزدیک شد. زن گفت " نزدیک تر" و باز هم نزدیک تر. دیگه نفس همدیگه رو تو صورتشون احساس میکردند.

زن باقی دگمه های پیراهنش رو هم باز کرد . جوون ژنده پوش که انگار تا اون موقع سینهء هیچ زنی رو ندیده بود چشماش درشت شد و کمی عقب رفت .

زن، سر جوون رو با دستاش گرفت و به سینه هاش نزدیک کرد ،و گفت" حالا که گرسنه ای ، بخور."

جوون  کمی تردید کرد اما لحظه ای بعد، مثل یه نوزاد شروع کرد به مکیدن سینهء زن.

قطار از بین پیچ های کوهستان می گذشت و باد خنک از لابلای موهای زن،که دیگه آشفته هم شده بود .

انگشتان باد، صورت زن رو نوازش میداد و لبهای جوون ژنده پوش سینه هاش رو.و کم شدن درد سینه هاش حالتی وصف ناشدنی رو براش به ارمغان داشت.

وقتی که سینه هاش خالی شد، تازه یادش افتاد که این چند روز چقدر خسته شده.

کنار در واگن دراز کشید و خوابش برد.جوون هم که دیگه سیر شده بود ، سرش رو گذاشت رو علوفه های داخل واگن و خوابید.